Wat ik zoal observeer & meemaak

De automatische oordelen generator.
IK DACHT DAT HET AAN JOU LAG.

16-10-2026
Mijn leven, we zeggen het alsof we het hebben, ik en mijn leven. Maar het is niet wat je hebt, zoals mijn auto of mijn huis. Je hebt geen leven, je BENT leven. Dus. 

Wat mij pijnlijk helder is geworden in de laatste jaren is mijn enorme en niet te stoppen drang om te oordelen over de ander. De hele dag door, overal en altijd. De ander heeft het gedaan, is niet aardig genoeg, lost mijn probleem niet op, had sneller moeten zijn, is onbeholpen, rijdt te hard of te zacht natuurlijk. Het gaat maar door!  Als een soort automatische generator van oordelen. 
En wat het erge is, dat is wat mijn ego nodig heeft om te overleven. Het ego is voor mij de complete identificatie met gedachten. Het beeld van mezelf dat is ontstaan doordat ik me identificeer met die gedachten, verhalen, rollen en overtuigingen.
Mijn ego heeft nodig dat een ander anders is, liefst heel anders. Hoe erger, hoe meer ego kan draaien op het beter zijn dan die ander. En ookal zeg ik dat vrede wil en geen ruzie of conflict. Mijn ego is op de achtergrond aan het zorgen voor precies dat. Voeding voor het voortbestaan van dat beeld van mijzelf.

Want stel je voor dat iedereen dezelfde partij stemt, dezelfde huidkleur heeft, dezelfde kleding draagt en het met elkaar eens is. Wie ben ik dan nog? Ja, wie ben ik dan nog? Zeg het maar.

Dus, als je geïdentificeerd bent met een beeld van jezelf heb je de ander dus nodig om dat beeld te voeden. Anders besta je niet meer. Zo zit veel van ons systeem in elkaar en onbewust willen we dat dus ook in stand houden. Ik zal niet teveel voorbeelden noemen, er komt vast iets in je op. 

Totdat je je bewust wordt van dit fenomeen. Dat je niet je gedachten, lichaam of verhaal bent. Je bent degene die dit alles observeert, bewustzijn dus.

Ja, totdat we ons ons dat realiseren en er een glimp van opvangen, blijven we reageren. Gedreven door ons verhaal en ons gelijk. En dat hoeft helemaal niet lelijk of onaardig te zijn, het kan voortkomen uit enorm liefdevolle overtuigingen. Maar het is nog steeds hetzelfde ego dat gelijk wil hebben en de ander als schuldige of verantwoordelijke ziet. 

De enige die dat kan herstellen, zijn wij zelf. Door de spiegel te pakken en onsZelf te onderzoeken. Helemaal.

Fijn weekend:)

Gisteren (19 mei 2026) mocht ik voor Rixt Schönfeld en haar cliënten een masterclass verzorgen over: 'Persoonlijk leiderschap door het vergrootglas van bewustzijn'.
Volledige focus op jezelf en je conditionering, en niet op wat er allemaal anders moet zijn om je heen. Je partner, je manager, je kinderen (als je die hebt: de meest heldere spiegel), je familie… en ga zo maar even door.
We gingen ons even, in liefde, marineren in onze oordelen, ons ego en de weg naar een rustiger hoofd. Het leven accepteren zoals het is. Niet de buitenwereld willen veranderen om je beter te voelen. Niet verwachten dat andere mensen dingen doen zoals jij het wilt. Niet doen alsof jij het centrum van de wereld bent… lastig. Ik was dat ook lange tijd voor mezelf. Gemerkt? 🤭
De mens heeft een prachtig 'intellectual mind'. We kunnen over zeer complexe zaken en bijzondere dingen nadenken, we zijn uniek!
Het nadeel is alleen: zodra er IK, MIJ of MIJN aan te pas komt, gaat het mis. Bewustzijn en bewust worden, maakt dat je loskomt van je gedachten en je je niet meer identificeert met alles zoals je het bedacht hebt om je heen.
Toen ik aan de groep vroeg: "Stel je voor dat je die stem in je hoofd, die de hele dag praat over wat je moet eten, dat je te dik of te dun bent, dat je je kinderen nu wel echt moet gaan corrigeren, dat je moeder niet belt en ga zo maar door… dat je die een lichaam geeft en een plek op de bank naast je. Zou je die advies vragen?"
De reactie was heftig.. kreunen en steunen. 'Nee… ik zet die persoon direct de deur uit." ;-) en het werd een mooie ochtend.